Boris I de Bulgaria

De Wikipedia, la enciclopedia libre
Saltar a: navegación, búsqueda
San Boris
Boris I de Bulgaria.jpg
Fallecimiento 2 de mayo de 907
Venerado en Iglesia católica, Iglesia ortodoxa
Festividad 2 de mayo
[editar datos en Wikidata]

Boris I de Bulgaria (? - † 2 de mayo de 907), también conocido como Boris-Miguel, tras convertirse al cristianismo en 864, fue el rey de Bulgaria desde 852 hasta 889.

Títulos[editar]

La única evidencia de los títulos de Boris está en los sellos e inscrpciones encontradas cerca de la ciudad de Ballsh (moderna Albania), y en Varna. Allí es llamado con el título bizantino de "Arconte de Bulgaria", que usualmente se traduce por "gobernante", y en los siglos X y XI también como "Kniaz".[1] En las fuentes búlgaras de este período, Boris I es llamado "Kniaz", y durante el Segundo Imperio Búlgaro, "Zar".[2]

En la historiografía moderna, Boris es conocido por diferentes títulos. La mayoría de historiadores aceptan que cambió de título después de su conversión. De acuerdo con ello, antes del bautismo tenía el título de Han[3] o Kan,[4] [5] y después, el de Kniaz.[6] Según otra teoría, el título de Kniaz fue usado por los gobernantes búlgaros desde el reinado de Asparukh.[7]

Adoptó la religión católica de rito oriental bizantino (en ese tiempo, no existía el cisma católico ortodoxo y la Iglesia de rito oriental estaba en comunión con la sede de Roma), con la finalidad de unir a los búlgaros y eslavos bajo una sola religión. Los búlgaros creían en el dios Perun y los eslavos eran politeístas, cada uno profesaba su religión a su manera en las fechas correspondientes.

En su vejez le pasa el título a su hijo Vladimiro y se convierte en monje adoptando el nombre de Mijail,[8] retirándose de la vida social hasta que el comportamiento de Vladimiro, precisamente su intento de regresar a las creencias religiosas antiguas, lo obligó a retomar las riendas del reino. Cuentan las leyendas que con mano severa, callando su corazón de padre e imponiendo su deber ante la tierna nación búlgara cristiana, castigó a su hijo Vladimiro sacándole los ojos y le pasó el título de zar a su hijo Simeón. El tiempo demostró que el padre, el viejo rey Boris Mijail, había tomado una decisión sabia ya que el rey Simeón I se convirtió en uno de los reyes más grandes y brillantes de la historia.

Boris I de Bulgaria es considerado santo en las iglesias ortodoxa y católica, y su fiesta se celebra el 2 de mayo.[9]

Referencias[editar]

  1. Бакалов, Георги. Средновековният български владетел. (Титулатура и инсигнии), София 1995, с. 144, 146, Бобчев, С. С. Княз или цар Борис? (към историята на старобългарското право). Титлите на българските владетели, Българска сбирка, ХІV, 5, 1907, с. 311
  2. Бакалов, Георги. Средновековният български владетел..., с. 144-146
  3. Златарски, Васил [1927] (1994). „История на Българската държава през Средните векове, т.1, ч.2“, Второ фототипно издание, София: Академично издателство „Марин Дринов“, стр. 29. ISBN 954-430-299-9.
  4. 12 мита в българската история
  5. Страница за прабългарите
  6. Златарски, Васил [1927] (1994). „История на Българската държава през Средните векове, т.1, ч.2“, Второ фототипно издание, София: Академично издателство „Марин Дринов“. ISBN 954-430-299-9.
  7. Гербов, К. Канасубиги е "княз", а не "хан" или "кан" - Омуртаг и Маламир са били князе преди Борис
  8. Anderson, 1999, p.80
  9. (en griego) Ὁ Ἅγιος Βόρις – Μιχαὴλ ὁ Ἱσαπόστολος ὁ πρίγκιπας καὶ Φωτιστῆς τοῦ Βουλγαρικοῦ λαοῦ. 2 Μαΐου. ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ.

Enlaces externos[editar]


Predecesor:
Presian I
Knyaz de Bulgaria
852 - 889
Sucesor:
Vladimir