Papiro P52
El papiro P52 o Papiro Biblioteca Rylands
52 (Papyrus Ryl. Gr. 457, i J. Rylands Library), también llamado "El fragmento de San Juan", es el trozo de manuscrito escrito en papiro más antiguo conocido del Nuevo Testamento hasta el momento y está conservado en la biblioteca John Rylands, Mánchester, Reino Unido.
Contiene un texto del Evangelio de Juan (18,31-33. 37-38) supuestamente escrito hacia el año 125.[1] Está generalmente aceptado como el extracto más antiguo de un Evangelio canónico, convirtiéndose en el primer documento que, cronológicamente, concierne a la figura de Jesús de Nazaret. La parte delantera del pergamino (anverso) contiene versículos del evangelio de Juan 18:31-33, en griego, y la parte de atrás (reverso) contiene los versículos 37-38.
Sobre la datación del papiro no existe un consenso entre los eruditos críticos. El estilo de la escritura es fuertemente adriánica, lo que sugeriría una fecha entre el año 125 y el año 160. Pero la dificultad de fijar la fecha, solamente por paleografía, de una evidencia basada en un pequeño fragmento permite una lapso de tiempo que se extiende desde el año 100 hasta la segunda mitad del siglo II, lo que, de todas maneras, indica que son copias manuscritas bastante cercanas a la época de los hechos allí relatados.
Contenido |
[editar] Historia
En 1920 Bernard Grenfell descubre un papiro en el desierto del Egipto Medio, que es encontrado y estudiado más tarde, en 1934, por C. H. Roberts en la Biblioteca John Rylands de Mánchester; un año después Roberts hace público su hallazgo.
[editar] Texto del Fragmento
Texto griego, transliteración al alfabeto latino y traducción al español. Se han marcado en negrita las letras que se pueden leer en el papiro P52.
Evangelio de Juan 18, 31-33 (anverso)
OYΔΕΝΑ ΙΝΑ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΠΛΗΡΩΘΗ ΟΝ ΕΙ-
ΠΕΝ ΣΕΜΑΙΝΩΝ ΠΟΙΩ ΘΑΝΑΤΩ ΗΜΕΛΛΕΝ ΑΠΟ-
ΘΝΕΣΚΕΙΝ ΕΙΣΗΛΘΕΝ ΟΥΝ ΠΑΛΙΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΡΑΙΤΩ-
ΡΙΟΝ Ο ΠΙΛΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΦΩΝΗΣΕΝ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥΝ
ΚΑΙ ΕΙΠΕΝ ΑΥΤΩ ΣΥ ΕΙ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΙΟΥ-
ΔΑΙΩN
OUDENA INA HO LOGOS TOU IĒSOU PLĒRŌTHĒ ON EI-
PEN SĒMAINŌN POIŌ THANATŌ ĒMELLEN APO-
THNĒSKEIN EISĒLTHEN OUN PALIN EIS TO PRAITŌ-
RION HO PILATOS KAI EFŌNĒSEN TON IĒSOUN
KAI EIPEN AUTŌ SY EI O BASILEUS TŌN IOY-
DAIŌN
Evangelio de Juan 18, 37-38 (reverso)
ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΤΟ ΕΛΗΛΥΘΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ ΙΝΑ ΜΑΡΤΥ-
ΡΗΣΩ ΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΑΣ Ο ΩΝ ΕΚ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙ-
ΑΣ ΑΚΟΥΕΙ ΜΟΥ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΛΕΓΕΙ ΑΥΤΩ
Ο ΠΙΛΑΤΟΣ ΤΙ ΕΣΤΙΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΤΟ
ΕΙΠΩΝ ΠΑΛΙΝ ΕΞΗΛΘΕΝ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΙΟΥ-
ΔΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΛΕΓΕΙ ΑΥΤΟΙΣ ΕΓΩ ΟΥΔΕΜΙΑΝ
ΕΥΡΙΣΚΩ ΕΝ ΑΥΤΩ ΑΙΤΙΑΝ
KAI EIS TOUTO ELĒLYTHA EIS TON KOSMON INA MARTY-
RĒSŌ TĒ ALĒTHEIA PAS HO ŌN EK TĒS ALĒTHEI-
AS AKOUEI MOU TĒS FŌNĒS LEGEI AUTŌ
HO PILATOS TI ESTIN ALĒTHEIA KAI TOUTO
EIPŌN PALIN EXĒLTHEN PROS TOUS IOU-
DAIOUS KAI LEGEI AUTOIS EGŌ OUDEΜIAN
HEURISKŌ EN AUTŌ AITIAN
[editar] Referencias
- ↑ Raymond E. Brown, El Evangelio según Juan, vol. I, p. 104 escribe que "ha sido ampliamente aceptada la datación de este papiro en 135-50". Antonio Piñero (Guía para entender el Nuevo Testamento, p. 328) indica que "se fecha entre el 125/130". Theissen y Mertz (El Jesús histórico, p. 33) hablan de "la primera mitad del siglo II".Eduardo Arens, Los evangelios ayer y hoy, p. 362. indica como fecha ante quem el año 130.