Campo de concentración de Ravensbrück

De Wikipedia, la enciclopedia libre
Ir a la navegación Ir a la búsqueda

Ravensbrück foi o maior campo de concentración feminino en territorio alemán durante a segunda Guerra Mundial. Estaba situado en la zona denominada Ravensbrück, al nordés da cidade de Fürstenberg, 90 km ao norte de Berlín.

Vista das barracas de Ravensbrück.

A construción deste campo comezou en novembro de 1938 por orde de  Heinrich Himmler, Reichsführer das  SS, e foi aberto o 15 de maio de 1939 co traslado de prisioneiras do campo de concentración de  Lichtenburg. En abril de 1941, incorporouse un pequeno campo adxacente para homes. En xuño de 1942, engadiuse o chamado "Campo preventivo de menores de Uckermark" para mulleres de baixa idade e nenas. Ata 1945 houbo varias ampliacións máis, de modo que o campo principal de mulleres abarcaba cinco filas de barracóns en catro rúas. Cada barracón estaba repleto, ocupado por moitas máis persoas das que realmente cabían, dando lugar a un amontoamento mortal e absoluto.

Dentro do campo creouse un "recinto industrial" con talleres de producción para traballos de confección, tecido e cestería. A empresa  Siemens construíu a finais do verán de 1942, xunto ao campo de mulleres, 20 naves industriais para a manufactura de pezas para a industria de armamento. Todos estes traballos baseábanse en utilizar ás prisioneiras e prisioneiros como man de obra escrava.

Sobrevivintes prisioneiras do campo de concentración de Ravensbrück son seleccionadas pola cruz Vermella para a súa liberación. Abril 1945.

Entre 1939 e 1945 ingresaron como prisioneiros ao redor de 132 000 mulleres e nenos, 20 000 homes e 1000 mozas adolescentes. Os  deportados procedían de máis de 40 países. Decenas de miles foron asasinados, morreron de fame, de enfermidades ou por mor de experimentos médicos nazis, como a esterilización. A finais de 1944 as SS instalaron unha cámara de gas, onde morreron asfixiados con gas entre 5000 e 6000 prisioneiros. Estímanse as vítimas en polo menos 92 000 persoas.

Os seus comandantes foron Max Kögel, Fritz Suhren e Albert Sauer. O persoal e gardas das SS chegaron a ser 1554 contabilizados para o 15 de xaneiro de 1945.

Este campo tivo unha gran profusión de subcampos dependentes del administrativamente, tales como (por orde alfabética):  Ansbach, Barth, Belzig, Berlín, Dabelow, Droegen, Eberswalde, Feldberg, Finow, Genthin, Grüneberg, Hagenow, Hohenlychen, Kallies,  Karlhagen, Klützow, Königsberg, Lichtenburg, Malchow, Neubrandenburg, Neustadt, Neustrelitz, Prenzlau, Rechlin, Rostock, Schoenefeld, Stargard e Veltin.

O campo foi liberado polo Exército Vermello o 30 de abril de 1945.

Por actos cometidos neste campo e outros foi condenada a cadea perpetua Hermine Braunsteiner o 30 de xuño de 1981 en Alemania.


Coordenadas: 53°11′20.4″N 13°10′12″E / 53.189000, 13.17000

Ligazóns externas[editar]