Abadía de Hautecombe
Apariencia
| Abadía de Hautecombe | ||
|---|---|---|
| monumento histórico clasificado y Patrimonio de la Humanidad | ||
|
| ||
| Localización | ||
| País | Francia | |
| División | Saint-Pierre-de-Curtille | |
| Dirección |
Saint-Pierre-de-Curtille, Saboya, | |
| Coordenadas | 45°45′10″N 5°50′23″E / 45.752777777778, 5.8397222222222 | |
| Información religiosa | ||
| Culto | Iglesia católica | |
| Diócesis | Diócesis de Chambéry, Maurienne y Tarentaise | |
| Orden | Cistercienses | |
| Advocación | Virgen María | |
| Historia del edificio | ||
| Fundación | siglo XII | |
| Fundador | Humberto III de Saboya, Amédée de Lausanne y Carlos Félix de Cerdeña | |
| Construcción | 1125 | |
| Arquitecto | Ernesto Melano | |
| Datos arquitectónicos | ||
| Estilo | Cisterciense | |
| Año de inscripción | 1875 y 2011 | |
| Sitio web oficial | ||
La abadía de Hautecombe es una abadía cisterciense, situada en Saint-Pierre-de-Curtille, en el departamento de Saboya, Francia. [1]
Historia
[editar]La abadía es una de las abadías fundadas a partir de Claraval. Sus abadías hijas son Fossanova (1135-1810), Zaraka (1225-1280), lsova (1212-1263) y Pétra (1204-1261).
Esta abadía fue restaurada en el siglo XIX en estilo neogótico. Alberga las tumbas de los últimos reyes de Italia: Humberto II y María José.
Referencias
[editar]- ↑ Monastero cisterciense della Certosa di Firenze (ed.). «Hautecombe» (en italiano). Archivado desde el original el 2 de enero de 2015. Consultado el 31 de diciembre de 2014.
Bibliografía
[editar]- Janauschek, Leopold (1877). Puthod, ed. Originum Cisterciensium - in quo, praemissis congregationum domiciliis adjectisque tabulis chronologico-genealogicis, veterum abbatiarum a monachis habitatarum fundationes ad fidem antiquissimorum fontium primus descripsit (en latín) I. Viena. p. 127. Consultado el 31 de diciembre de 2014.
Enlaces externos
[editar]
Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Abadía de Hautecombe.- Ministère français de la Culture (ed.). «Notice no PA00118305» (en francés). Consultado el 31 de diciembre de 2014.