Cultura de Inglaterra

De Wikipedia, la enciclopedia libre
Saltar a: navegación, búsqueda

La cultura de Inglaterra a veces es difícil de separar claramente la cultura de Reino Unido. Ha sido influyente en otras culturas de las islas británicas. La cultura de Reino Unido, también llamada "cultura británica", puede ser descrita como o legado da historia dun país insular desarrollado, unha gran potencia e tamén como o resultado da unión política de catro países, cada un conservando seus elementos distintivos das tradicions, costumes e simbolismos. Como resultado do dominio do Imperio británico, a influencia da cultura británica se pode observar no idioma, as tradicions, as costumes e os sistemas jurídicos de moitas de sus antiguas colonias.

The Hay Wain by John Constable é considerada unha das obras de arte inglesa máis importantes.[1]

Arte[editar]

O Arte Inglés e un término que se refire ao arte originario de Inglaterra. Nikolaus Pevsner intentó crear unha definición no su libro publicado en 1956 The Englishness of English Art. O Reino Unido é culturalmente un país desarrollado no teatro,na música xa que posee a Orquesta Filarmónica de Londres. Ha ido evolucionando por varios siglos a os recientes movimientos artísticos tales como o Brit Art, e agora abarca unha variedad de diferentes tipos de arte –pintura, fotografía (arte), escultura e performance–. Un dos movementos máis representativos de Inglaterra é o pop art británico, que ten suas raíces no Independent Group que surxiu no Institute of Contemporary Arts (ICA) de Londres en 1952.

Gastronomía[editar]

Inglaterra foi o primer país en ser considerado como industrializado no mundo, os obreiros urbanizados non estaban en moitos dos casos apegados as tradicions de comida rexionales. Alguns consideran que a gastronomía ha padecido unha imaxen extendida de insipidez e falta de distinción por consiguiente. A franqueza de restaurantes ingleses a os platos exóticos tamén ha significado que a cociña inglesa non disfrute un alto perfil como as tradicions culinarias dotras nacions. Sen embargo recentemente, un novo estilo de cociña chamado Modern British ha surxido e que combina os ingredentes británicos tradicionales como as influencias culinarias de outras nacions.

0 almorzo inglés continua sendo unha tradición duradeira para moitos. O e a Cerveza inglesa/beer son as bebidas típicas. A sidra e producida ao oeste do país, e no sur de Inglaterra se ha visto a reintroducción de viñas que producen a calidade alta do viño blanco nunha balanza comparativamente pequena.

Folclore[editar]

Morris dancing e unha das tradicions da xente inglesa máis visible, difirindo as variaciones rexionales.

O folclore inglés e unha tradición que ha ido evolucionando en Inglaterra ao largo de varios siglos. Algunhas lendas inglesas poden remontarse atrás as suas raíces tan lexos como antes da invasión romana de Bretaña, mentras o orixen de outros e bastante incerto ou disputado. Inglaterra abunda co folclore, en todas as suas formas, das cales manifestacions obvias como as lendas Arturianas semi-místicas tradicionais e semi-históricas de Robin Hood, aos mitos urbanos contemporáneos e facetas de criptozoología como o Beast de Bodmin Moor.

Morris dance e as prácticas relacionadas como o Abbots Bromley Horn Dance preservan o antigo folclore inglés, así como Mummers Plays. A visión utópica dunha Inglaterra tradicional a veces e chamado Merry England.

Patrimonio[editar]

Nos anos recentes, Stonehenge se ha volto un enfoque para as celebracions de solsticio de verán modernas.

Aunque anterior á existencia de Inglaterra como nación, muchas persoas inglesas creen que Stonehenge e un lugar representativo da cultura de Inglaterra. A outras estructuras construidas como catedralé e parroquias, iglesias e asociado cun sentido do "Englishness". A casa rural inglesa e o estilo de vida se asociaron durante siglos cunha minoría da élite as formas un interés entre moitas persoas en Inglaterra como estado polas visitas a propiedades manexadas por English Heritage o a National Trust.

Paisaje que cultiva un huerto ou xardín desarrollado por Capability Brown pon unha tendencia internacional polo xardín inglés. Cultivando un huerto ou xardín e os xardíns pra o visitante tamén son unha faceta da cultura de Inglaterra para moitas persoas.

Literatura[editar]

O cadro de William Hogarth dunha escena de Shakespeare The Tempest e un exemplo de cómo a literatura inglesa influeu na pintura inglésa no siglo XVIII

O término da literatura inglesa se refire a literatura escrita no idioma inglés, o a literatura composta en inglés por escritores que non necesariamente son de Inglaterra. Alguns escritores notaron por expresar o "Englishness", ou un asocio particularmente coas rexiones de Inglaterra, como William Shakespeare, Charles Dickens, Thomas Hardy (Wessex), A. E. Housman (Shropshire), Rupert Brooke, Jane Austen, Arnold Bennett e os Lake Poets (Lake District).

Música[editar]

A música inglesa ha sido unha parte instrumental e principal deste fenómeno que alcanzou o máximo auge ao final dos anos sesenta e nos anos setenta. Os logros da tradición coral anglicana siguen adelante de compositores do siglo XVI como Thomas Tallis, John Taverner e William Byrd ha tendido a sombrear a composición instrumental. As innovaciones semi-operísticas de Henry Purcell no llevaron unha tradición operística nativa, pero Georg Friedrich Händel encontrou patrocinadores reales importantes e o apoyo público entusiástico en Inglaterra. As recepcions arrebatadas se permitían o luxo de por os públicos a visitar as celebridades musicales como Haydn a menudo contrastado coa falta de reconocemento polo talento de cosecha propia. Sen embargo, a emerxencia de figuras tales como Edward Elgar e Arthur Sullivan no siglo XIX mostró unha nova vitalidad na música inglesa. No siglo XX, Benjamin Britten y Michael Tippett surgieron como internacionalmente conocidos compositores de ópera, e Ralph Vaughan Williams e outros coleccionaron as melodías da xente inglesa e as adaptaron ao vestíbulo do concerto. Cecil Sharp era unha figura principal no renacemento do folclore inglés.

En 1962, The Beatles (John Lennon, Paul McCartney, George Harrison e Ringo Starr) se convirtiron no grupo musical máis popular de todos os tempos. Máis tarde, se popularizaron os músicos e conxuntos británicos como Freddie Mercury, One Direction, Cher Lloyd, Rolling Stones, Elton John, Depeche Mode, The Who, Queen, Iron Maiden, The Police, Sting, Deep Purple, Def Leppard, Led Zeppelin, The Jam, The Kinks, Take That, Spice Girls, Erasure, Duran Duran, Cream, Eric Clapton, The Clash, Pink Floyd, Pet Shop Boys, Genesis, Phil Collins, Peter Gabriel, Sex Pistols, Rod Stewart, Jeff Beck, E.L.O., Dire Straits ou David Bowie.

Alguns dos artistas contemporáneos principais (que se suman aos activos mencionados anteriormente) son Coldplay, Kaiser Chiefs, Arctic Monkeys ou Robbie Williams. Tamén se conta a Keane, Blur, [Oasis (banda)], Radiohead, [Placebo (banda)], The Coral, Gorillaz, Muse, Jessie J, Ed Sheeran ou Little Mix One Direction.

Relixión[editar]

A Iglesia Anglicana de Inglaterra e a iglesia cristiana oficial de Inglaterra. Outras denominaciones que han nacido en Inglaterra son, o Metodismo, ou Cuáqueros e o Exército de Salvación.

Deportes[editar]

Se considera que o fútbol, críquet, rugby union e rugby league son os deportes nacionais de Inglaterra. Os diferentes deportes representan as clases sociales diferentes directamente dentro de Inglaterra. O rugby league, por exemplo, xeralmente se ve como o deporte da clase obreira norteña, mentras que o críquet e o rugby union teñen sus oríxenes respectivamente nos colexios privados dos siglos XVIII e XIX.

Sen embargo, desde a victoria inglésa no 2003 o Rugby World Cup, e deporte ha visto un reavivamiento na popularidad extendida polo sistema de todas as clases. Igualmente, despois da victoria no 2005 dos "The Ashes", o críquet ha recobrado moita da popularidad que había perdido ao largo dos anos noventa.

Referencias[editar]

  1. (en inglés) «Turner wins 'great painting' vote» BBC. Consultado o 17 de marzo de 2013.

Enlaces externos[editar]